No século XIX contaba con oito nucleos que serían o da Ulloa en San Andrés de Illobre, o de Terra de Montes, na área de  confluencia das provincias de Pontevedra, Lugo e Ourense, o da Terra de Trives na Serra de Queixa e San Mamede, o da Fonsagrada no límite de Asturias, o grande nucleo do Cebreiro, na Serra dos Ancares e montes circundantes, o da Terra do Courel e da Serra do mesmo nombre, o de Valdeorras nos montes próximos, e o da terra do Bolo na Serra do Eixo, nos confíns con León e Zamora.

López Seoane fálanos dos "oseiros" do Courel que con un coitelo e un cilindro de ferro endrentábanse a corpo limpio con este animal. A toponimia galega garda os nomes de Oseira, Valdoso, río Ursaria, etc. Alfonso XI no "Libro de la montería" da unha detallada relación dos montes galegos habitados polos osos. No folclore galego gárdanse ditos, contos e lendas onde o urso é o protagonista.